Sevmek nedensiz değildir. Bir seçimdir.
O gün çizdiğim dairenin içinde sanmıştım kendimi. Güvenli arazilerin başıydı orası. Sen vardın, annem vardı bir de diğerleri. Aşıkların neden yan yana uyuduğunu o zaman anlamıştım. Sevdiğini karanlıkta kaybetme korkusuydu bu. Sessizce kulak vermekti nefesine ve o sesle gömülmekti huzurlu uykuya. Sıcak, yaşamı soğuk, ölümü çağrıştırıyordu. Tüm kavgaların içinde tek kazanandı sevgi. Allı pullu değildi, kırmızı veya pembe hiç değildi. Belki çiçekleri vardı ama oldukça sadeydi. Sade olan kısmı sevilesi olan yeriydi. Daire daraldı. İçtekiler dışarı ve içeri adımlar attılar. Daire genişledi. Ben daireye yukarıdan bakıyordum.