Nedeni sizdiniz belki de öfkemin.

Yaşa! Yığın yığın yaprak ve metayla,

Tek bir istikamet var bu yolda.

Tahammül noksan tekamül tamam burda.

Karnın açsa ve ekmek yoksa,

Aç bak yemek dolu sosyal medya.

Bölüşmek bazen böyle ve hatta böyle artık.

Bedenini saran kol değil kelepçe,

Zincirleri elalem doldurmuş kepçe kepçe.

Takınma bilezik niyetine.

Toplumsallaştım artık yokum,

Bireysellleştim artık yoksunuz,

Orta yolu nasıl bulursunuz?

Adlarınız ve ünvanlarınız baya ağır,

Ama adımlarınız savsaktır.

Sormayın kulağınız yoktur,

Saflarınız değil sözcükleriniz sıktır.

Hadi hepimizi yaşamaktan bıktır.

Aşk şerbetini nehre dökmüşüm,

Elalemin betonunda bir ömür sürmüşüm.

Geçen kış aldığım ayı postunu bir 10 yıl daha bürünmüşüm.

Eskimezse bir on yıl daha.

Hatta belki posttan önce ölmüşüm.

Kamburumda türlü türlü bilmece,

Ecelle değil kaderle.

Kocaman gülüyor ve sıkıca sarılıyorum size.

Alışkanlıktan iyiyim diyor her kimse

Oysa hepiniz çok kötüsünüz.

Medet ummuyorum medeniyetlerden,

Uğradığım bir kapı varken.

Hem tutmamış ki gölde maya.

Git ne olursan git derken buluyorum,

Beyaz yakalıları mesai saatindeyken.

Ama bir gün öyle çok öfkeyle uyanacağım,

Yatağımdan kalkamayacağım,

Bir böceğe dönüştüğümü hissedecek ve hissizleşeceğim, tavana bakarken.

Bir tek kendimle çelişeceğim.

Hanimiş benim  insanlığım.